Memento

received_10208521999188084

So, this is what it’s like
To have something to live for,
To have someone that makes you better,
To live instead of just existing,
To give without the intention of receiving,
To cherish every breath from heaving lungs.
I’ll remember, that this isn’t ephemeral.
Long ago, you were just an idea,
A concept rejected by melancholy,
An entity labeled as half-truth by my personal demons.
And though you may leave,
Grow into something and become just a memory,
You’ll always be that renewed pulse,
That fire that gave me life again.

“Why Do You Write?”

paper

“Why do you write?”

A question coming from the mouth of a woman I’ve known for years that resonates through every crevice of my mind.

 

I actually do not know.

Even I ask myself that.

As a form of catharsis?

A creative way of release?

A method to express my true self?

A way to reach out others?

I looked for reasons in the pieces I’ve written.

But none of them offered me a definite meaning.

I’ve written about a lot of things.

I made poems about women.

I made poems about my surrender to smoking,

How I’ve fought hard to stop drinking.

I’ve written sonnets for my mother,

As well as depressing elegies for my father.

I’ve written about her,

About loving her,

About being loved by her,

Then wrote about what broke us, what our mistakes were.

I’ve written about my love for music,

The songs that keep me grounded.

I’ve talked on some about my country,

About the past, and my passion for psychology.

Tackled politics even if I think its crap.

And stories I can genuinely laugh at.

I want to write about the love I can no longer give.

And maybe about finding someone I’d be willing to argue with.

 

I can give you a list.

A long list of things I find interesting.

A long list of titles,

Of different categories.

But I still can’t answer that question.

Why do I write?

Why do we write?

I just want to.

I have to.

I just need to write.

 

College-Poems#1 – Valediction

college

(While preparing for my client interview for grad school, I needed to read some of my old college notes. While doing this, I stumbled upon some of the poems I wrote while I was bored to death during some of my college classes. This is one of the poems I wrote. This one I wrote during my senior year. I have never been nostalgic, but this actually made me feel a bit bad and good about my college life. I was contemplating on the fact that I’d be leaving a part of my life that I’ve known too well, I was graduating while writing this.)

 

Eight years of sailing

Through the rapids of learning,

Of trying to live a life

In four corners of a crowd-filled room.

Trying to win a battle

In a ghetto named “Existence”.

 

A broken promise

Is a heavy hanging albatross,

A broken façade

Made for a fallen man

As he faltered to sickness,

A disease that became a familial cross,

A memory, vague yet sad,

A heart consumed by a ruined plan.

 

But I chose to learn,

To understand the world

From things not spoken,

Things neither theorized nor written.

The pavement became my room,

And reality was my professor.

I kept writing free verses.

For every downfall was another poetic sentence.

 

And now, this transition

Is nothing but bittersweet

A foe and friend I can never beat

I embrace it instead

Knowing that it will never leave.

I will always be a man

Happy though weak.

Hoping for better days,

Solemn and meek.

I regret nothing,

In silence my mind still speaks.

Ang Pinagkaiba ng “Ikaw” at “Ako”

Ilang buwan ka na bang gising?

Matagal ka ring naligaw, laging lasing.

Kelan ka nga ba bumangon?

Nakalimot sa lumipas at namuhay sa ngayon

Bakit nga ba ninanais mo ‘to?

Ang panandaliang ihinto ang mundo,

Patigilin ang oras,

At ituon ang lahat sa iisang tao?

Bakit nga ba ako?

Ano nga bang meron ako na wala sayo?

 

Magdadalawang taon na akong tulog,

Matagal ng pagod,

Sanay na sa pag-iisa’t lungkot,

Matagal ng takot mahulog.

Bakit nga ba ganito?

May parte rin saking isinisigaw ang nais mo.

Hindi ko naman gusto ‘to.

Maari bang palipasin na lang o hinto?

Ano nga bang nasayo?

‘Di mo ba batid na magkaiba tayo?

Babaeng Laging naka-Purple Dress

                Ano nga bang nasayo? Nagliliwanag ang mundo ng sinumang nakakausap mo. Nakakacurious, Miss. Iba din ang dating mo. Una kitang nakita sa isang event ng tropa ko. Tandang-tanda ko pa, lasing na lasing kami nun, pero di na bago yun (LOL!). Pero naalala ko yung ngiti mo. Pinakilala ka sakin, pero di ko na natandaan pangalan mo. I’m bad with names, matagal na, mga kaklase ko nga naalala ko lang pangalan nung nag prefinals na. Pero natatandaan ko pa yung purple dress mo. Bagay sayo, nae-emphasize yung hubog ng katawan mong pamatay. Kahit mga barkada kong loyal, napapalingon tuwing dumadaan ka. Maganda ka, may appeal. So, di namin naiwasang maging interesado sayo. Balita ko, parang pang-comic book hero ang buhay mo, may di magandang back story. Tweet sakin ng mga birds na kaclose ko nag split daw parents mo ng nalaman ng ermat mong may kabit ang dad mo, 8 anyos ka lang daw nun, walang kamuwang-muwang sa mundo. Naging depressed daw nanay mo, at napabayaan kayo ng ate mo. Buti na lang matino yung tita mong kapatid ng mom mo, inalagaan daw kayo. Bulong din sakin ng mga usa’t squirrel na kakilala natin may “uyab” ka daw dati. Anim na taon din daw kayong mag-on, ikakasal na daw sana kayo tatlong taon na ang nakakalipas pero naudlot kasi hayop din yung ex mo, nakabuntis daw ng iba. Ang saklap naman. Sabi nga sakin ng mga pato na kaibigan mong kakilala ko man-hater ka na daw. Ang saklap naman. Kaya pala nung nilapitan ka ng palkups na pinsan ng tropa ko napahiya siya ng todo. Mas lalo tuloy akong naging interesado sayo.

                Pangalawang beses na ata ‘to. Isang taon na din mula nung nakilala kita. Ngayon naman birthday ng tropa ko na boyfriend ng close friend mo. Ang saya ng mga tropa ko, may maganda daw kaming kasama. Ako? Kebs ko. Grumaduate na ko sa ganyan, di na ako atat sa chicks. Babae pa rin naman tinitibok ng puso ko, pero pagod na ako sa mga bagay na lalake lang ang umiintindi. Nakakasawa ding maghabol at maghanap ng pag-ibig at iibigin, tumanda ako para lang maintindihang meaningless sex is meaningless, ayoko na ng pagmamahal pero ayoko na rin ng hook-ups. Makalipas ang isang taon mula nung unang nagkakilala tayo marami na ding nagbago sakin. Di ako tumino, nagsawa lang. Kaya siguro wala ng amor sakin nung nakita kita ulit. Nakikita ko pa rin naman yung mga bagay na nagmarka sakin. Bagay pa rin sayo yung purple dress mo, ganun pa rin ang ngiti mo, maganda ka pa rin, nandiyan pa rin ang appeal mo. Siguro nga ako yung nagbago. Tapos pinagtabi tayo. Ano kayang rason ng tropa mong girlfriend ng tropa ko kung bat gusto niyang maging magkatropa tayo? Tripping din mga tropa nating di maintindihang di tayo pwedeng maging magkatropa kasi wala tayong intensiyong maging magkatropa kasi malabo na maging magkatropa lang tayo, diba bagong Miss Tropa? Ang labo ba? Ok lang, ang labo din naman nila. Hahaha. Pero sa totoo lang, di ko din naiwasang kausapin ka. Busy tropa mo sa pakikipaglandian sa tropa ko so etchapwera ka lagi, ayaw mo namang kausapin ibang mga tropa ko na mga malalandi. Nakakaaliw ka din pala katabi at kausap. Di ka lang maganda, makulit ka pa. Kung iisipin, yun yung isa sa mga kahinaan ko dati sa babae, gusto ko kasi yung mga bagay na wala sakin. Di naman kasi ako makulit, gago pa siguro. Nakakamangha ding malamang interesado ka sa Sikolohiya kahit na Management Graduate ka, antagal din nating nagtalo sa kung may relasyon ba si Freud at Jung noon (LOL!). Madami din tayong napag-usapan sa punto na halos naiinis na yung mga tropa kong gusto ka ding makilala. Pero bat nga ba ayaw mo silang makilala, makikipagkilala lang naman, di mo naman syosyotain. May mga beses na naiisip ko tuloy na baka bakla tingin mo sakin dahil sa alam kong man-hater ka, bat ako kinakausap mo? Pero, sa totoo lang, namimiss ko din ang mga pagkakataong ganito. Di ko sinasabing gusto kitang ligawan at maging girlfriend ko, ang nais kong ipabatid ay nakakamiss din yung mga pagkakataong nagkakaroon ako ng koneksyon sa babaeng kakakilala ko lang. Pero, bago natapos ang gabi, nagkaroon ako ng ideyang parang mali kung iisipin. Siguro dala ng alak o kaya ng galak. Hiningi ko number mo. Tinitigan mo lang ako. Ang sama ng pakiramdam ko nun, feeling ko nasa outer space na yung kaliwang bahagi ng noo mo sa taas ng inabot ng kaliwang kilay mo (HAHAHA!). At tulad ng madalas kong sinasabi pag may iniiwasan ako, sinabi ko na lang na magyoyosi muna ako sa labas. So, ayun, pahiya ako ng mabigat. Di ko alam kung narinig ba ng iba yung sinabi ko, tsinamba ko kasing busy sila para di masyadong dyahe, pero pakiramdam ko narinig ng iba yun. Niyosi ko na lang yung kahihiyang naiwan at nabasag dun sa kinauupuan ko. Pero, iba ka din, Miss Tropa. Napansin mo palang antagal ko ng wala, sinundan mo ko sa labas, pinuntahan mo pa ako. Malay ko bang nagyoyosi ka din. Halos lahat ng tropa ko vape na ang trip, kaya ako umaalis kasi di ko feel that I belong. Pero ang mas kataka-taka dun, lasing ka din ba nun? Kinuha mo phone ko, pinilit mong ipaunlock sakin at sinave mo number mo. Ayaw mo lang malaman ng mga tropa ko at baka hingin nila sakin number mo. May pabaon pang ngiti at tawa, pakiramdam ko tuloy nakumpleto na gabi ko. Iba ka din, Miss Tropa. Tinext mo pa ako nung nag-uwian na tayo. Ganun natapos ang gabing yun, ang pangalawang gabing nakita kita.

                So, balik tayo sa unang tanong ko, Miss Tropa, ano nga bang nasayo, babaeng laging naka-Purple Dress? Bat nagliliwanag ang mundo ng sinumang nakakausap mo? Nakakacurious, Miss Tropa.